Jos van den Broek

Jos van den Broek (1951) vroeg op zijn zevende aan zijn ouders hoe die stokoude Sinterklaas er ieder jaar opnieuw in slaagde om van de hemel op aarde terug te komen. In een eeuwenoude heilige kon Jos gewoon niet geloven. Het antwoord dat de Sint niemand anders was dan oom Piet en dat zwarte Piet werd gespeeld door tante Riet, deed hem over de grond rollen van het lachen. Sindsdien is het nooit meer goed gekomen met hem. Vragen stellen werd een tweede natuur. Bij gebrek aan Montessori-onderwijs in zijn jeugd, volgt hij dit maar nu in de praktijk. ‘Playful’ is his middle name.

Jos studeerde scheikundige technologie in Delft en biochemie in Leiden, en promoveerde op zijn 30ste in zijn lievelingsstad Leiden op een farmacologisch onderwerp. Zijn promotor Douwe Breimer – nog steeds een trouwe vriend – raadde hem een loopbaan aan als wetenschapsjournalist. Een beter advies bestond niet, bleek al gauw. Hoofdredacteurschappen van Chemisch Magazine, Bionieuws en Natuur & Techniek wetenschapsmagazine volgden, onderbroken door een fantastisch jaar aan het MIT in Cambridge, Massachusetts en een hele reeks freelance werkzaamheden voor (semi)overheid, universiteiten, kranten, tijdschriften en bedrijfsleven.

foto: Hanneke de Bruin

Sinds eind 2003 is Jos terug bij zijn Alma Mater, waar hij de specialisatie wetenschapscommunicatie opzette bij de faculteit der Wiskunde & Natuurwetenschappen. Eind 2006 werd hij benoemd tot bijzonder hoogleraar in de (bio)medische wetenschapscommunicatie op de Van Walree leerstoel van de KNAW. Visuele (gezondheids)communicatie en laaggeletterdheid hebben zijn hart gestolen. Onderwijs blijkt nog leuker te zijn dan wetenschapsjournalistiek. En als hij dan af en toe ook nog een boek kan schrijven, een ‘kunstje’ kan maken, naar muziek kan luisteren, en samen met zijn onafscheidelijke Loes naar fossielen kan zoeken en insecten fotograferen in Frankrijk, dan is hij helemaal gelukkig. Dan is het helemaal niet erg om oud te worden.

Wordt vervolgd.

Boeken

Reacties zijn gesloten.